Ramiz & Sagopa Kajmer Peki Madem

Suç olsan işler miydim seni böyle kalbime
Bozuk bir saat gibiyim takılırım geçmişe
Tek başıma boğuldum daldıkça hayallere
Tükenmiş bir kalemim ilham oldum kendime
Düşüyorum eline batıyorum derine
Yaşıyorum nerede İki arada derede
Hayat ölüm sevene ruhum dar bu bedene
Sorsak mı bir bilene dur denir mi gidene
Bi seramoni bense teli kopmuş bir kemancı
Geçmiş dediler adına geçmedi ki anca
Dizlerimin bağı bile kör düğüm
Söylen doğru mu acı ile öldüğüm
Sanma senden yorulurum
Seni düşünüp dururum
Silah gibi kurulurum
Kör bir kurşuna gururum
Işık olmasan da tuzaklarıma
Ben yolumu bulurum
Peki madem öyle olsun
Git yoluna güneşler doğsun
Başucumda şiirler suskun
Söyle sen nasıl bir sonsun
Gidiyorsun uğurlar olsun
Al bu canımı senden dursun
Ben serçe sen bir kuzgun
Beni niye can evimden vurdun
Depresyon zindanları aklıyla mı sınar insanları hep
Nasıl olabildin bu kadar leş
Gerçekten insanlar bu kadar da mı kötü kardeş
Alabilemiyor aklım sinebilemiyor içime
İnsanlıktan bir kere çıkmış bir daha giremiyor demek içine
İyi niyetlerimin soykırımının yıldönümü
Heyecanımı öldürmek isteyen cümleni kestim yarıda gördün mü Hıı
İçinde bana sövdün mü Hayat soğuk savaş
Ama bu savaşı kazanırım olsa da yavaş yavaş
Bildin mi Beni anlayıp hazmettin mi
İnsan yapımı hayallerim var benim kap bir tane
Ama bu soğuk savaşlarına yeterince güneş gerek bir tanem
Savaşların kadar soğuk hava donuyor bir tanen
Nefesimi sıyır ciğerlerimden
Ama beni ayır diğerlerinden hadi bunu yapalım lütfen
Hayat ölümden beni kurtarır her gün
Başlangıçları olsa da kendi sonlarına varıyor
Başlayanlar da mutlak bir gün
Sağlık olsun Söylesene sen nasıl bir sonsun
Peki madem öyle olsun
Git yoluna güneşler doğsun
Başucumda şiirler suskun
Söyle sen nasıl bir sonsun
Gidiyorsun uğurlar olsun
Al bu canımı senden dursun
Ben serçe sen bir kuzgun
Beni niye can evimden vurdun